Κρυωνεις πολυ αποψε...

Παγωσες.
Κι εγω σε νοιωθω.
Δεν εχεις τιποτα να σκεπαστεις.
Ουτε ενα φιλι...

Ποσο μετραει αληθεια αν εγω σε νοιωθω;;;

Κι αυτη η καταιγιδα που σε πηρε στο κατοπι 

δε λεει να σταματησει πια.
Αιωνες χτυπανε πανω σου οι στιγμες...
Να παρει η οργη, να παρει... 

Ειδες;
Ποσο ανετοιμο σε βρισκει παντα.
Ποσο γυμνο.
Ποσο ακατεχο.

Που ειναι οι αποφασεις που επαιρνες;;;

«Την αλλη φορα» Ελεγες,
«Θα ξερω, θα εχω ετοιμασει καταφυγια.
Θα εχω φυλαξει ζεστες κουβερτες για την παρτη μου!»

Μην απορεις...
Δεν εισαι εσυ που δεν τα καταφερνεις...
 

Ετσι συμβαινει σε ολους μας...