Απόσπασμα από το βιβλίο "Aναλφάβητοι του Eρωτα"

Το μυαλο ειναι εκεινο που φτιαχνει τα παντα
 και μονο του παλι τα χαλα.

 
Μεσα στο μυαλο μου εχω πια την σιγουρια 

οτι μπορω να ειμαι ελευθερη μολις το θελησω.
Μεσα στο μυαλο μου εχω τη δυναμη να καλοσωρισω την καθε μονοτονη μερα. 
Μεσα στο μυαλο μου βρισκω την δυναμη να ανεβω την ανηφορα χωρις να υποφερω. 
Ειμαι εγω και ειμαι ζωντανη και αυτοφωτη σαν ηλιος. 
Και απο τιποτα πια δεν εχω αναγκη, 
αφου δοκιμαστηκα στα γραναζια της ζωης και της περιπετειας . 
Αφου εμαθα τις αληθινες αξιες κι εδωσα αξια στον εαυτο μου . 
 

Ειμαι ελευθερη και μοναδικη. 
Μπορεσα,μπορεσα! 
Ξυπνω πια το πρωι και φωναζω "μπορω" 

γιατι το 'χω πιστεψει πως ολα τα μπορω. 
Κι ειναι αληθεια. 
Ειμαι παντοδυναμη και κανεις δεν μπορει να μου κλεψει 

ολες τις ομορφες στιγμες που τολμησα να ζησω. 
Οχι,δεν εχω ενοχες.
 

Η απολυτη ευτυχια κι η γνωση εκεινου που ζητας 

δεν σου αφηνει ποτε ενοχες. 
Ενοχες σου αφηνουν ολα εκεινα που δεν εζησες,οχι γιατι δεν μπορεσες,
αλλα γιατι φοβηθηκες την δυναμη τους,την μαγεια τους...
Ολη εκεινη την μαγεια που μια ζωη αναζητας κι οταν σου πεφτει στο κεφαλι σαν ευλογια,
την αρνεισαι χωρις ουσιαστικο λογο παρα μονο επειδη δισταζεις να πας παραπερα,
να δεις τι γινεται μεσα απο το συνορο που σ'εχουν φυλακισει . 


Κι οταν περνουν τα χρονια και οι εποχες,

και τιποτα δεν μπορει να σταματησει την ανελεητη φθορα
....θυμασαι...  

Σκεφτεσαι και σε πιανουν ολοι οι φοβοι,ολες οι απελπισιες...
Γιατι ειναι αναγκη να εισαι δυνατος. 

 
Μονοι γεννιομαστε, μονοι πεθαινουμε 
και τιποτα δεν μας μενει περα απο τις στιγμες που ζησαμε. 
Τις ομορφες.

 
Ολες εκεινες που ξεπερασαν για λιγο την μιζερια και την θλιψη,
ολες εκεινες που ταυτιστηκαν μαζι μας,που ανηκουν πια μονο σε μας...
Επειδη πανω απ'ολα, θελει τολμη η ζωη...

Θελει πολλα κοτσια η ευτυχια. 

Κι η μοιρα δεν ειναι κατι απλο κι ουδετερο,αλλα κατι που πλαθεται οπως το θες .
Ειμαι ετοιμη να γερασω με τον αντρα που αγαπω,

αλλα ειμαι καθε φορα προετοιμασμενη να βουτηξω στις προκλησεις και τις ηδονες,
στα κυμματα της ζωης και ο,τι πηγαινει μαζι της.
 

Γιατι μεσα απ'ολα αυτα,ενα καταλαβα:

"Οι δυστυχιες που ερχονται παλευονται . 

Οι ευτυχιες που δεν λενε να φανουν ειναι εκεινες που γινονται

 οι εφιαλτες μιας ζωης."

Ολες εκεινες οι μικρες σπιθες που μας δινονται ετοιμες,

ολοζωντανες καθε μερα
 και τις αφηνουμε να χαθουν σαν να μην υπηρξαν,
ειναι τα απωθημενα που δεν θα μας αφησουν να γερασουμε με αξιοπρεπεια!