Aπό Tο Hμερολόγιο Tης Ρόζυ...

« Όταν συμβεί να με κλωτσήσει κανένα βρωμοπόδαρο και με ρίξει στο πηγάδι, λέω:
Ψυχραιμία, Ρόζυ. Πιάσαμε πάτο. Πιο κάτω από δω δεν έχει.
 Τώρα;.. Τι κάνουμε;..

 Και ξαφνικά, λες και γίνεται μια έκρηξη μέσα μου. Έρχεται η γεύση της ζωής και με λιγώνει. 

Έρχεται η μυρουδιά της και μου σπάει τα ρουθούνια. Τίποτα δεν μπορεί να με κρατήσει.

Και να ’μαι πάλι εντός ολίγου να τινάζω τα μαλλιά μου στον ήλιο

 και να σκορπώ τις καλημέρες μου στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.
 
Είναι περίεργο, αλλά μέσα εκεί, στην μπόχα της απόγνωσης, στον πάτο της κόλασης, 
ένιωσα τη μεγαλύτερη δίψα, το μεγαλύτερο πόθο για τη ζωή.
 Κι ήταν αυτό τελικά που μ’ έσωσε και με σώνει!»