Φώναξε μου low bap να γουστάρω...*Flaco*

Για λίγο χάθηκα απ' το χώρο που δεν μου 'δωσες άδικα

Στην καρδιά σου να τον χαραμίσω δεν τρελάθηκα

Με την σιωπή κοντοστάθηκα λίγο όμως ξέρεις γιατί

Είμαι το ίδιο με σένα μην με μετράς πιο πολύ

Θα είμαι εκεί από κάτω όταν έρθει η σειρά σου

Είναι σπουδαίο να μπορείς να τραγουδάς τα όνειρα σου

Να πολεμάμε μαζί αυτό που μας σκοτώνει

Μην ξεχάσεις ποτέ τι μας ενώνει 

Είναι μια πόρνη ζωή που την γουστάρω με πάθος

Καταβαθος μα εγώ κάνω το ίδιο το λάθος

Που δεν της ζήτησα να έχω μια παραπάνω ευχή

Κάτι με σπρώχνει να φτάσω το τέλος μα αρχίζω

Ταξίδι ξανά απ' την αρχή

Εκεί να σε βρίσκω πάντα γουστάρω ξέρεις

Χρωστάω και σε σένα που είμαι εδώ και ραπαρω

Ότι αξίζω θα πάρω σκοπός δεμένος κόμπο

Είναι τα όμορφα μπροστά να τα βρεις κάνε τον κόπο

Κάντο σου λέω να έχει συνέχεια

Δεν μου χρωστάς γι ' αυτό να απαιτείς συνέπεια

Σε όσα δεν πρέπει να βολεύονται σε μια καλή αρχή

Ξέχνα την φάτσα μου πιάσου απ' τα λόγια μου 

κάτσε αντικρύ η έλα μαζί
εκεί

Για την μαγεία εδώ στα πρώτα μου τα βήματα

Για όλα τα όμορφα που ξέθαψα απ'  τα ασήμαντα

Για την αγάπη που δεν χώρεσε προσχήματα

Σ' όσους χρωστάω που είμαι εδώ και ραπαρω

Και για τα σύνδρομα του νου μου τα κολλήματα

Πήρα στα σοβαρά του σύμπαντος τα σήματα

Για ότι με σπρώχνει να περνάω τα προβλήματα

Φώναξε μου δυνατά low bap να γουστάρω

Φώναξε μου για του Τζού το πρόωρο φευγιό του

Για τον πάτερα που στα live φέρνει τον γιο του

Για αυτόν που για το πείσμα του τον άφησε η δίκια του

Και για έναν αδελφό που χαθήκε μακριά μου

Για τον φαντάρο που ξυπνά ραπαροντας στον θάλαμο του

Και για τον πούστη τον λοχαγό του

Για όσους δεν κολλάνε με τους φλώρους της γενιάς τους

Και τους δείχνουν με το δάχτυλο στην γειτονιά τους

Για τις περήφανες γυναίκες αυτού του κόσμου

Και για τα παλικαριά με το άρωμα του δρόμου

Για τις αφίσες τα στενσιλ σε τοίχους λερωμένους

Τις μάνες τις φωνές τους δίσκους τους πετάγμενους

Για τα ταξίδια εδώ και εκεί για μια συναυλία

Τα φθαρμένα με στίχους θρανία και βιβλία

Για τα ξενύχτια μου μπροστά από το ραδιόφωνο

Που ονειρευόμουν να πιάσω το μικρόφωνο

Για την αγάπη της καρδίας μου το απόρθητο κάστρο

Για τα ζευγάρια μάτια σε μια αγκαλιά απ' το σκιάχτρο

Για τις στιγμές που δεν άφησα να πέσουν κάτω

Για του Μιχάλη τα λόγια σε κάποιο μύθο απ' τον βάλτο

Κοίτα το τέλος να ' ναι όμορφο

Σκαλί σκαλί βάζω τον πήχη στον απάνω όροφο

Να ζω τους στίχους μην μείνουν σάλια και λογάκια

Να πεθάνω παρά να μ' αγαπήσουν τα πουστρακια...